Είναι κάποιες μέρες που όλα είναι δύσκολα, όλα φαίνονται βουνό…και όταν κοιτάς γύρω σου, όσοι βλέπεις μοιάζουν τρελά ευτυχισμένοι και τέλειοι; Μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι δεν είναι. Όλοι μας ‘ζοριζόμαστε’, ο καθένας με το δικό του τρόπο, κάθε μέρα. Και αν ήμασταν αρκετά γενναίοι και ανοιχτοί για να μιλήσουμε και να μοιραστούμε αυτό που περνάμε, θα διαπιστώναμε ότι δεν είμαστε τόσο μόνοι όσο νομίζουμε, ότι δεν νιώθουμε μόνο εμείς χαμένοι μέσα στα δικά μας.

Πολλοί από εμάς δίνουν τις ίδιες μάχες, την ίδια στιγμή. Προσπάθησε να θυμιθείς αυτό. Όσο κι αν νιώθεις περίεργα γι’ αυτό που περνάς, να ξέρεις ότι ταυτόχρονα και κάποιος άλλος νιώθει το ίδιο και βιώνει ό,τι κι εσύ. Όταν ακούς τον εαυτό σου να λέει “είμαι μόνος” είναι το υποσυνείδητο που προσπαθεί να σου ‘πουλήσει’ ένα ψέμα.

Υπάρχει πάντα κάποιος που ζει ό,τι κι εσύ.
Υπάρχει κάποιος που μπορεί να σε καταλάβει.

Ίσως να μην μπορείς να βρεις αυτούς τους ανθρώπους και να μιλήσεις μαζί τους, αλλά είναι εκεί έξω.

Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς τους ανθρώπους που είναι εκεί έξω και περνάει ακριβώς τα ίδια με σένα.

Ο λόγος που γράφω σήμερα αυτό το κείμενο είναι γιατί κι εγώ νιώθω συχνά ότι αγωνίζομαι όπως κι εσύ. Με απασχολούν τα ίδια που απασχολούν κι εσένα, με το δικό μου τρόπο. Κι αν και κάποιοι μπορεί να μην μας καταλαβαίνουν, καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον.

ΔΕΝ είσαι μόνος σου!

ΔΕΝ είμαστε μόνοι μας!

3 πράγματα που πρέπει να θυμάσαι όταν νιώθεις χαμένος και μόνος

1.  Κάθε άνθρωπος που βλέπεις στο δρόμο κουβαλάει μια ιστορία, το ίδιο πολύπλοκη, σκοτεινή και αλλόκοτη σαν τη δική σου.

Όταν βλέπεις κάποιον, οποιονδήποτε, να θυμάσαι, ότι κάθε άνθρωπος έχει μια ιστορία. Καθένας έχει περάσει κάτι που τον έκανε αυτόν που είναι. Κάθε άνθρωπος που συναντάς έχει περάσει από δυσκολίες, και συνεχίζει να περνά δυσκολίες και γι’ αυτόν, όπως και για εσένα, είναι το ίδιο σκληρό να μεγαλώνει μέσα από αυτή τη διαδικασία. Ναι, κάθε άνθρωπος που βλέπεις στο δρόμο είναι μια ιστορία, αλλόκοτη, μπερδεμένη, σκοτεινή…όπως η δική σου.

Είχα την τύχη να έχω μια σοφή γιαγιά που κάθε φορά που περνούσα δύσκολα και με έβλεπε να ‘ζορίζομαι’, να νιώθω ‘χαμένη και μόνη’ και να λέω “δεν ξέρω τι μου συμβαίνει, δεν ξέρω τι συμβαίνει με τη ζωή μου”, με ρωτούσε, “γιατί νιώθεις έτσι;”.  Κι εγώ της απαντούσα, “γιατί νιώθω άγχος, δεν ξέρω πως να τα βγάλω πέρα και όλα συμβαίνουν σε μένα”. Και μου απαντούσε, “και νομίζεις ότι κανένας άλλος δεν νιώθει έτσι;”. “Όχι όπως εγώ”, αποκρινόμουν.

“Αγάπη μου”, μου απαντούσε, “κάνεις λάθος”. “Αν νομίζεις ότι κανένας δεν νιώθει ό,τι εσύ αυτή τη στιγμή, ότι κανένας δεν νιώθει χαμένος και μπερδεμένος, ότι κανένας δεν νιώθει μόνος του στον πλανήτη, απλά δεν ξέρεις πολλά για τους άλλους. Όλοι μας περνάμε πολλά, όλοι μας νομίζουμε κάποια στιγμή ότι τίποτε δεν θα πάει καλά. Αυτή όμως είναι η διαδικασία για να ωριμάσουμε και να μεγαλώσουμε, για να γίνουμε σοφότεροι.”

Δηλαδή θα πρέπει να θέλω να νιώθω έτσι… Και τότε, η σοφή γιαγιά μου μου έλεγε ότι αν αφήνω τα αρνητικά συναισθήματα να με καταβάλουν και να με οδηγούν στη μιζέρια, αυτό είναι χάσιμο χρόνου και ενέργειας. Εσύ, μου υπογράμμιζε, επιλέγεις τι έχει σημασία και τι όχι στη ζωή σου. Κι εσύ επιλέγεις ποιο θα είναι το νόημα της ζωής σου. Κι όταν αυτό δεν συμβαίνει, η ζωή σού δίνει ένα σήμα ότι πρέπει να δεις την κατάσταση με ένα διαφορετικό τρόπο. Αυτό που αισθάνεσαι θα έρθει και θα φύγει όσο γρήγορα επιλέξεις εσύ. Εσύ θα επιλέξεις τι θα μάθεις από αυτό που περνάς και πως αυτό θα σου δώσει τη δύναμη να προχωρήσεις. Και πίστεψέ με δεν είσαι η μόνη που το περνάς.”

2.  Είσαι κάτι πολύ περισσότερο από τα σπασμένα κομμάτια σου.

Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, συχνά νιώθεις ότι είσαι γυάλινος και σπας σε χίλια κομμάτια. Αλλά αυτό, δεν είναι η πραγματικότητα.

Όλοι νιώθουμε κάπως έτσι. Και τότε γινόμαστε αμυντικοί, νιώθουμε ότι πρέπει να υπερασπιστούμε αυτό που είμαστε, ή να απολογηθούμε γι’ αυτό που δεν είμαστε και θυμώνουμε και εκτοξεύουμε χιλιάδες κουβέντες που δεν θέλουμε να πούμε. Και τελικά γινόμαστε οι πηγές των πληγών μας, η ίδια η απειλή για τον εαυτό μας.

Η δική μου προσέγγιση, όταν συμβαίνει αυτό, είναι να θυμίζω στον εαυτό μου ότι δεν είμαι μόνο αυτό. Δεν είμαι αυτή που τα κάνει όλα καλά – υπάρχουν φορές που δεν τα κάνω καλά. Δεν νιώθω πάντα κινητοποίηση για να κάνω όσα θέλω. Δεν έχω πάντα τις λύσεις ή τις φοβερές ιδέες.

Η αλήθεια είναι, ότι μπορώ να είμαι πολλά και όχι μόνο ένα πράγμα. Και όταν αυτό το υπενθυμίζω στον εαυτό μου, με βοηθά να ανακτήσω το κουράγιο μου, να νιώσω λιγότερο ευάλωτη, να σκύψω και να πάρω το σπασμένο μου κομμάτι και να το βάλω στη θέση του και να ξανα-λειτουργήσω. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν κάποιος νομίζει ότι δεν είμαι πάντα καταπληκτική, δεν έχω πάντα τον έλεγχο, δεν είμαι πάντα αποτελεσματική, δεν είμαι πάντα δημιουργική – γιατί απλά δεν είμαι πάντα όλα αυτά.

Κάνω λάθη.

Δεν είμαι τέλεια.

Ακριβώς όπως κι εσύ.

Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό.

3.  Υπάρχουν άνθρωποι που θα ήθελαν απεγνωσμένα την υποστήριξή σου αυτή τη στιγμή.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε την τάση να τοποθετούμε τον εαυτό μας στο κέντρο του σύμπαντος, νομίζοντας ότι αυτό που περνάμε είναι το σημαντικότερο που συμβαίνει τώρα. Αλλά αυτό, μπορεί να μας φέρει μπροστά σε διαφορετικές διαπιστώσεις, από το λυπηθούμε τον εαυτό μας όταν τα πράγματα δεν γίνονται όπως τα σχεδιάζαμε, να αμφιβάλουμε για εμάς που δεν είμαστε τόσο τέλειοι – ή καθόλου τέλειοι – όπως νομίζαμε, και να νιώσουμε απίστευτα μόνοι όταν περνάμε μικρές ή μεγάλες δυσκολίες.

Όταν πιάνω τον εαυτό μου να θεωρεί ότι είναι το κέντρο του σύμπαντος, μετακινώ την προσοχή μου σε πράγματα που δεν αφορούν εμένα και τη ζωή μου. Κοιτάζω όσα περνούν οι άλλοι δίπλα μου και που ίσως να χρειάζονται τη δική μου βοήθεια και υποστήριξη. Βρίσκοντας τρόπους να τους στηρίξω, με κάνει να ξεχνώ τα δικά μου, όχι να αδιαφορώ γι’ αυτά, αλλά να αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι ό,τι πιο δύσκολο μπορεί κάποιος να βιώσει. Αντιλαμβάνομαι, επίσης, ότι δεν είμαι η μόνη που έρχομαι μπροστά σε προκλήσεις, σε ζόρια, σε εμπόδια. Και τότε το “δεν είμαι αρκετός για να τα καταφέρω” σταματά να έχει μέσα μου μεγάλη διάσταση…γιατί γίνομαι αυτός που μπορώ να τα καταφέρω δίνοντας βοήθεια στους άλλους.

Είναι από τα παράδοξα της ζωής: όταν βοηθάμε τους άλλους, βοηθάμε τους εαυτούς μας περισσότερο από αυτόν που δέχεται τη βοήθειά μας. Έτσι, κάθε φορά που νιώθεις κι εσύ μόνος, χαμένος, μπερδεμένος, στρέψε την προσοχή σου και τον ενδιαφέρον σου σε κάποιον που χρειάζεται τη δική σου πολύτιμη βοήθεια για να τα καταφέρει. Αντί να ρωτάς τον εαυτό σου “τι συμβαίνει με μένα τώρα;”, ρώτησε κάποιον “πως μπορώ να σε βοηθήσω;”.

Ο τρόπος που θα δεις τα πράγματα μετά, θα είναι αυτός που θα σε κάνει να προχωρήσεις.

Θα ήθελα να κλείσω αυτό το κείμενο, μιλώντας σε όλους όσοι νιώθουν εξουθενωμένοι, νιώθουν ότι έχουν κουραστεί να αναζητούν την ευτυχία και νιώθουν ότι είναι μόνοι και χαμένοι σε αυτό τον κόσμο.

Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο τώρα, να ξέρεις ότι το έγραψα για σένα. Κάποιοι θα μπερδευτούν, θα νομίσουν ότι το γράφω γι’ αυτούς. Αλλά όχι.

Αυτό το κείμενο αφορά αποκλειστικά ΕΣΕΝΑ.

Θέλω να ξέρεις ότι σε καταλαβαίνω. Η ζωή δεν είναι πάντα εύκολη. Για την ακρίβεια τις περισσότερες φορές δεν είναι εύκολη. Κάθε μέρα μπορεί να φέρνει μία καινούρια πρόκληση. Κάποιες μέρες αυτό μπορεί να συμβαίνει για να σου μάθει να σηκώνεσαι, να αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα και να χαμογελάς. Και να ξέρεις ότι αυτό το χαμόγελο και αυτό το κουράγιο είναι που κρατάνε εμένα και πολλούς άλλους εκεί έξω όρθιους, κάνει τις μέρες μας σημαντικές. Αυτό να μην το ξεχάσεις ποτέ. Ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές σου. Είσαι δυνατός πάντα, πραγματικά είσαι.

Γι’ αυτό, να χαμογελάς πιο συχνά. Ακόμη και στις πιο ζόρικες μέρες, υπάρχει λόγος για να το κάνεις.

Ποτέ δεν θα νιώσεις “τέλειος”, όπως ούτε κι εγώ. Γιατί κανείς δεν είναι τέλειος. Όλοι έχουμε τα θέματά μας. Κανείς δεν περνάει υπέροχα. Ποτέ δεν θα μάθεις ακριβώς τι περνάω, και ποτέ δεν θα μάθω κι εγώ ακριβώς τι περνάς. Ο καθένας μέσα του δίνει τις δικές του μάχες…και κάνει τις δικές του ειρήνες.

Αλλά όλοι περνάμε κάτι…

Αν κάποιος σου πει ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτε γι’ αυτά που περνάς, να θυμάσαι ότι στο λέει κουβαλώντας τους δικούς του περιορισμούς, τις δικές του πεποιθήσεις. Σε αυτόν τον τρελό και παράξενο κόσμο, που όλοι και όλα σου λένε να “μοιάσεις με κάτι”, εσύ βρες το κουράγιο να είσαι διαφορετικός και μοναδικός.

Θυμίσου ότι το κουράγιο και η δύναμη δεν κάνουν πάντα θόρυβο και εντύπωση. Μερικές φορές, είναι μια σιωπηλή φωνή που σου λέει “δεν πειράζει, αύριο θα ξαναπροσπαθήσεις”.

Γι’ αυτό μείνε δυνατός.

Τα πράγματα γίνονται καλύτερα γι’ αυτούς που κάνουν το καλύτερο.

Ένα μικρό βήμα τη φορά…για το υπόλοιπο της ζωής μας.

Νιώθεις μόνος και χαμένος;
Ζήτα τη βοήθεια του coach στέλνοντας email στο eleni@liveyourwords.gr
ή επικοινωνώντας τηλεφωνικά στο 6982 474714

copyright 2017 | Ελένη Χριστοδούλου, CLC, CRC | www.liveyourwords.gr